The power of US
Bijgewerkt op: 15 uur geleden
2 weken geleden heb ik iets zots gedaan... ik stond op het podium in Soho Londen, met mijn stem en mijn gitaar...
Dankbaar kijk ik terug op deze ervaring en dit deel ik graag met jou in dit schrijfsel.
De vraag die ik al een paar keer kreeg, "hoe kom je daar?", brengt me naar een half jaar geleden. Via Liese Gekhiere en The portal waar ik lid van ben, kregen we toeging tot de webinars van The light language summit. Hier zag ik enkele inspirerende 'talks', waaronder deze van Natalie Farrell, en van haar energie ging ik helemaal aan. Als klassiek geschoolde zangeres, actief geweest in operahuizen; zocht Natalie steeds meer naar haar eigen geluid. Dit leidde bij haar tot eigen nummers, vol energie en een stukje magie.
Ik herkende me zo in haar verhaal, eindelijk ontmoette ik iemand met "dezelfde achtergrond", uit de "klassiek geschoolde wereld". We hebben zo met onze stem gewerkt, én we zaten ook in een box waar we uit wilden. Mijn interesse was dus gewekt en ik nam contact met haar op. Na een aantal voice messages heen en weer, kreeg ik de uitnodiging om mijn verhaal te delen en te zingen op haar event "The power of US".
Mijn hoofd moest hier even over nadenken, maar mijn hart en ziel wisten het meteen.
JAAAA dat wil ik, en ja dat is spannend, maar dit zou mijn volgende stap zijn.
De kracht van The power of US, zit in de naam zelf. Gedragen worden door gelijkgestemden, ieder met haar verhaal en creatieve flow en toch ook zo gelinkt aan elkaar in energie. Dat is wat ik ervaarde toen ik de andere vrouwen mocht ontmoeten, we waren stralende spiegels voor elkaar. In hun verhaal werd ik geraakt in herkenning en aangewakkerd in inspiratie. Er was geen competitie, er was geen diva, elke vrouw kreeg haar plaats op het podium en werd hierin zo ondersteund.
---
Two weeks ago, I did something crazy... I stood on stage in Soho, London, with just my voice and my guitar...
I look back on this experience with gratitude and would love to share it with you here.
The question I’ve been asked a few times—"How did you end up there?"—takes me back six months. Through Liese Gekhiere and "The Portal" (a community I belong to), we gained access to webinars from *The Light Language Summit*. There, I watched several inspiring talks—including one by Natalie Farrell—and her energy really resonated with me. As a classically trained singer who had worked in opera houses, Natalie had been searching for her own unique sound. This journey led her to create her own songs, filled with energy and a touch of magic.
I saw so much of myself in her story; I had finally met someone with "the same background," someone from the world of classical training. We had both worked extensively with our voices, yet we had also felt confined in a box we wanted to break out of. Naturally, my interest was piqued, so I reached out to her. After exchanging a few voice messages, I was invited to share my story and sing at her event, "The Power of US."
My head needed a moment to think it over, but my heart and soul knew the answer immediately.
YES—I wanted to do it. Yes, it was nerve-wracking, but I knew this was my next step.
The power of "The Power of US" lies in the name itself. Being supported by like-minded women—each with her own story and creative flow, yet energetically connected to one another. That is what I experienced when I met the other women; we were radiant mirrors for one another. Their stories resonated deeply with me, sparking a sense of recognition and igniting my inspiration. There was no competition, there was no diva; every woman was given her place on stage and was fully supported in it.
Waarom was dit mijn volgende stap? Ik had het verlangen voorbij 'performance' te gaan, op het podium te staan als Nele, zonder (al te veel) maskers. In de sessies met Natalie die vooraf gingen aan het event, ontdekte ik dat er heel wat boxes waren in mijn leven waar ik mezelf had in geplaatst. En het verlangen om hier uit te breken, te zingen, te dansen.
Sinds de start aan de muziekschool, het leren zingen, leren gitaarspelen; kwam ik al snel in de 'klassieke box', waar alles juist en goed moet zijn, met heel vaak het idee (en gevoel) "het is nooit goed genoeg", wat dan binnenkwam als "ik ben niet goed genoeg".
Ondanks dat deze overtuiging soms nog geniepig om de hoek luurt,... is er ook al veel meer mildheid naar mezelf toe - dankzij al het proces en lichaamswerk de afgelopen jaren. Er is een kracht en zelfvertrouwen geland in mezelf, en dit kon ik ook heel mooi ervaren daar in Londen. Ik heb zelden zo genoten van mijn stem te laten klinken, vrij, puur; genieten dat ik gehoord word.
Why was this my next step? I had a desire to move beyond mere 'performance'—to stand on stage as Nele, without (too many) masks. In the sessions with Natalie leading up to the event, I discovered quite a few 'boxes' I had placed myself in throughout my life, along with a longing to break free from them—to sing, to dance.
---
Back when I started music school—learning to sing and play the guitar—I quickly found myself in the 'classical box,' where everything had to be precise and correct. This often came with the idea (and feeling) that "it’s never good enough," which translated internally into "I am not good enough."
Although that belief still occasionally lurks in the shadows, I now treat myself with far more gentleness—thanks to the process and bodywork I’ve engaged in over the past few years. A sense of strength and self-confidence has taken root within me, and I was able to experience this beautifully in London. Rarely have I enjoyed letting my voice ring out—free and pure—and simply relished the fact that I was being heard.
Het stuk 'voorbij de performance' lag in het niet voorbereiden. Toch niet zoals ik anders zou doen (bindteksten maken en vanbuiten leren, vaste volgorde en liedkeuze). Deze keer ben ik op voorhand wel bezig geweest met de boxes, met herinneringen en ankerpunten doorheen mijn leven. Welke liederen kwamen er naar boven en wat wou ik zingen? En er kwam wel een structuur voor mijn moment in gedachten.
En op het moment zelf - na de eerste paar minuten - kon ik dat loslaten. Ik zat in de flow, de woorden kwamen, mijn story kwam in woorden en muziek. Ik voelde me zweven en tegelijk ook zo gegrond, er was zoveel liefde aanwezig wanneer ik vrij zong.
Achteraf wanneer ik de mensen uit het publiek ontmoette, was het moeilijker om gegrond te blijven. De overlading van positieve reacties was overweldigend en bracht me eerlijk gezegd van mijn stuk. Deze keer had ik geen verwachting van 'wat anderen er van zouden vinden', ik stond daar voor mezelf. Vele van deze reacties draag ik mee in mijn hart, waaronder "ik heb je gevoeld", mij het meest raakt.
Het raakt ook iets kwetsbaars, ik voelde me plots naakt. Het is zo een mooi compliment, en ook komt het heel dichtbij, bij mijn kern.
---
The piece—"beyond the performance"—lay in the *lack* of preparation. At least, not in the way I usually would (scripting and memorizing links between songs, sticking to a fixed order and setlist). This time, I *did* spend time beforehand working with the "boxes"—exploring memories and anchor points throughout my life. I considered which songs surfaced and what I wanted to sing, and a structure for my segment did take shape in my mind.
But in the moment itself—after the first few minutes—I was able to let go of that. I was in the flow; the words came, and my story unfolded through both words and music. I felt like I was floating yet simultaneously deeply grounded; there was so much love present as I sang freely.
Afterward, when I met people from the audience, staying grounded was harder. The flood of positive reactions was overwhelming and, to be honest, threw me off balance a bit. This time, I hadn't gone in with expectations about what others might think; I was there for myself. I carry many of these reactions in my heart, but the one that touches me most deeply is: "I felt you."
It touches something vulnerable, too; I suddenly felt exposed. It is such a beautiful compliment, yet it also cuts very close to my core.
Terugkijkend op dit event - dat zoveel meer was - doet me dromen over wat er nog mogelijk is. Het verlangen om mijn stem in de wereld te brengen is weer helemaal aangewakkerd.
Looking back on this event—which was so much more than that—makes me dream of what else is possible. The desire to share my voice with the world has been fully reignited.
Ontdek je graag meer over Natalie Farrell en The power of US
Opmerkingen